Over ons

Het Verloren Kind is het kind in nood dat onder druk van mentaal of fysiek geweld zowel de eigen vader of moeder als zichzelf moet afwijzen!

Stichting Het Verloren Kind wenst bij te dragen aan positieve ontwikkelingen in de samenleving. In februari 2021 werd in het adviesrapport van het expertteam ouderverstoting/complexe omgangsproblematiek openbaar erkend dat bij zogeheten ‘complexe’ scheidingen ernstig rekening moet worden gehouden met oudervervreemding en ouderverstoting. Iedereen is het erover eens dat oplossingen en verbeteringen hard nodig zijn. Het betreft de kwetsbaarheid van kinderen en is dus uitermate urgent! Met dit motief draagt Het Verloren kind zo breed mogelijk kennis en praktijkervaring uit, zodat de problematiek door ouders, familie, vrienden én professionals, ook in het recht, zo vroeg mogelijk kan worden herkend en erkend en zodat ouders én professionals daar beleid op kunnen voeren ter bescherming van het kind!

De professionals die voor kinderen en hun ouders het verschil kunnen maken, zullen zich echter ook gesteund moeten weten door nieuwe keuzes in het beleid, in het recht en in de opleidingen.

Op het platform van Het Verloren Kind wordt samengewerkt aan constructieve ideeën, gericht op oplossingen. Krachten worden gebundeld om eenieder die van invloed kan zijn op het verbeteren van de positie van kinderen en hun ouders daartoe te bewegen. Structurele oplossingen zijn nodig en bij deze schrijnende problematiek mag dat niet wachten!

Het Verloren Kind is een ANBI-stichting, zonder winstoogmerk en alleen gericht op uitwisseling en verbetering van beleid en praktijk. De stichting en haar medewerkers gaan geheel onafhankelijk vanuit de inhoud te werk. Medewerkers doen hun werk onbezoldigd en op persoonlijke titel. De inkomsten van de stichting bestaan uit giften.

MISSIE

Stichting Het Verloren Kind is er om te zorgen dat oudervervreemding en -verstoting worden voorkomen zodat kinderen in het contact met allebei de ouders veilig en gezond kunnen opgroeien.

Stichting Het Verloren Kind wil oudervervreemding en ouderverstoting voorkomen door:

Het bieden van een ontmoetingsplaats waar alle ouders, professionals en omstanders kunnen samenkomen; om kennis en praktijkervaring te delen, naar oplossingen te zoeken, te leren, om hulp te geven en hulp te vinden, om elkaar te versterken.
Het bouwen aan een plaats waar adequate hulp en informatie beschikbaar is voor ouders, professionals en omstanders, zodat zij zo vroeg mogelijk kunnen onderkennen wat er gebeurt en in staat zijn om passend beleid te voeren ter bescherming van het kind!
Het creëren van breed draagvlak in de samenleving –de mensen die ermee te maken hebben, de betrokken sectoren (zorg, onderwijs, justitie, welzijn), de lokale en landelijke politiek, de beroepsopleidingen, de wetenschap – voor verbetering van de positie van kinderen en hun ouders in de problematiek van oudervervreemding en ouderverstoting, zodat duurzame oplossingen in praktijk kunnen worden gebracht.

Onze uitgangspunten hierin zijn:

Wij kiezen partij voor het kind in nood, dat recht heeft om autonoom te worden en eigen keuzes te leren maken.
Het Verloren Kind is gericht op oplossingen.
Oudervervreemding en ouderverstoting wordt bekeken vanuit het geheel van posities en belangen rond het kind en de professionele keten.
Inhoud van Het Verloren Kind is neutraal en feitelijk en is gebaseerd op argumenten.
We staan voor het begrenzen van mentaal en fysiek geweld.
Er wordt respectvol omgegaan met ieders autonomie, grenzen en mogelijkheden.
De ontmoetingsplaats is een plek om over een gevoelig onderwerp van gedachten te kunnen wisselen, te overwegen, ideeën uit te dragen, deze te bevragen of bij te stellen zonder dat dit direct consequenties heeft voor de persoonlijke casus of de positie van de professional.

Stichting Het Verloren Kind wil oudervervreemding en ouderverstoting voorkomen door:

Een hoofdmenu met een uitgebreide beschrijving van wat oudervervreemding en ouderverstoting inhoudt voor kinderen, ouders en professionals. Mogelijkheden voor hulp worden besproken. De tekst is bedoeld om houvast te geven aan betrokkenen en om inhoudelijke discussie over oplossingen te stimuleren.
Een besloten sociaal platform waar wordt samengewerkt aan constructieve ideeën, gericht op oplossingen. Het platform is toegankelijk voor particulieren en professionals het is beveiligd met een wachtwoord. Er gelden huisregels waar de deelnemers zichzelf en elkaar aan houden. Op het platform kan iedereen posten en kunnen groepen worden gevormd.
Een openbare leestafel met originele en herplaatste publicaties van professionals die zich met het thema bezighouden. De leestafel biedt geselecteerde professionals de mogelijkheid om eigen artikelen te plaatsen, mits zij bijdragen aan zinvolle oplossingen en/of hulp bieden. Hierdoor wordt zo veel mogelijk informatie over oudervervreemding en ouderverstoting samengebracht en kunnen hulpverleners en hulpzoekenden elkaar makkelijker vinden. Het Verloren Kind is niet verantwoordelijk voor de informatie die wordt geplaatst. Eventuele discussie over de inhoud van de leestafel kan plaatsvinden op het sociaal platform.

Peter Beerents

Oprichter Stichting Het Verloren Kind

Peter werd noodgedwongen ervaringsdeskundige op het gebied van ouderverstoting. Twaalf jaar lang vocht hij om zijn zoon te beschermen tegen stelselmatige manipulatie, psychische mishandeling en pogingen van de moeder en haar echtgenoot (een procesadvocaat) om hem uit het leven van zijn kind te verdrijven. Daarbij werd het familierecht jarenlang als strijdmiddel ingezet.

Ondanks hun voortdurende juridische aanvallen hadden vader en zoon een hechte, liefdevolle band. Zijn zoon woonde iedere twee weken zes dagen bij hem. Totdat de moeder haar zoveelste rechtszaak begon, juist toen de jongen twaalf jaar werd en door de rechter gehoord kon worden. Onder toenemende psychische druk om te kiezen gaf hij de rechter aan ‘dan maar bij mama te willen wonen omdat daar zijn school was’.

Wat daarna volgde, was voor Peter minstens zo onthutsend als de verstoting zelf. De Raad voor de Kinderbescherming, bijzondere curator Ine Vosbergen en rechter Peter Björn Martens van de rechtbank Amsterdam onderzochten totaal niet hoe de contactbreuk was ontstaan. Zijn waarschuwingen over manipulatie, dwangmatige controle en psychische mishandeling werden genegeerd. De beschuldigingen van de moeder werden in het geheel niet getoetst, terwijl zijn pogingen zijn zoon te beschermen tegen hem werden gebruikt.

Rechter Martens besloot het kind na één zitting ‘rust’ te geven, legde de volledige zorg bij de moeder en bepaalde klakkeloos dat Peter voor onbepaalde tijd geen omgang meer mocht hebben met zijn zoon. Een beslissing die bij gezamenlijk ouderlijk gezag rechtstreeks in strijd is met artikel 1:253a BW en de uitdrukkelijke rechtspraak van de Hoge Raad, die uitsluitend een tijdelijk contactverbod toestaan.

Het gerechtshof Amsterdam liet die beslissing anderhalf jaar later in essentie in stand, waarbij de hoop werd uitgesproken dat de ouders er toch met elkaar uit zouden komen. Daar voegde het hof nog aan toe ‘in het bijzonder de moeder aan te kijken’. Het bekende doekje voor het bloeden.

Daarmee werd niet de oorzaak van de ouderverstoting aangepakt, maar het resultaat ervan gelegitimeerd. Justitie en jeugdzorg hebben de psychische mishandeling van hem en zijn zoon niet alleen laten voortduren, maar feitelijk gefaciliteerd. De verantwoordelijke ouder ging vrijuit, terwijl juist de slachtoffers werden gestraft. De instanties die vader en zoon hadden moeten beschermen, werkten zo mee aan hun beschadiging.

Vanaf 2019 hadden vader en zoon zes en een half jaar geen enkel contact. Geen bezoek, geen telefoontje, geen bericht. Vader en zoon waren elkaar volledig verloren. Naast het immense verdriet kostte zijn verweer hem bijna twee ton aan de niet aflatende stroom juridische procedures van de moeder.

Toen zijn zoon uiteindelijk bij zijn moeder uit huis ging om te studeren, belde hij zijn vader. Hij wilde hem onmiddellijk terugzien. Sindsdien spreken ze elkaar weer dagelijks. Hun liefdevolle band bleek ondanks alle verloren jaren intact.

Wat zijn zoon hem vertelde, bevestigde voor Peter zijn ergste vermoedens. De jongen vertelde dat hij er door zijn moeder toe werd aangezet om te kiezen, hoe bang hij was geweest, hoezeer hij zijn vader had gemist en hoe hij jarenlang onder psychische druk had gestaan. Hij had zijn vader nooit willen verliezen, maar had naar eigen zeggen geen andere uitweg gezien. En alsof dat nog niet schrijnend genoeg was, had zijn moeder hem vervolgens drie jaar lang in therapie gestuurd: eerst het kind onder zware psychische druk van zijn vader vervreemden, om hem daarna psychische hulp te laten krijgen voor de gevolgen daarvan.

Zes en een half jaar verloren jeugd, zorg, liefde en vader-zoonmomenten. Jaren die niemand hun ooit kan teruggeven.

Voor Peter is deze geschiedenis een schrijnend voorbeeld van hoe ernstig jeugdbescherming en rechtspraak kunnen falen wanneer signalen van ouderverstoting niet deskundig en onafhankelijk worden onderzocht. Niet de uitgesproken wens van een kind alleen mag doorslaggevend zijn, maar ook de vraag hoe die wens tot stand is gekomen en of het kind werkelijk vrij is om zijn gevoelens te uiten.

Daarbij staan fundamentele rechten op het spel. Het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens beschermt het gezinsleven en het recht op een eerlijk proces. Het VN-Kinderrechtenverdrag waarborgt onder meer het recht op contact met beide ouders, het recht om vrij gehoord te worden en bescherming tegen psychische mishandeling.

Volgens Peter schieten die rechten in de praktijk ernstig tekort wanneer instanties duidelijke signalen negeren, onvoldoende feitenonderzoek verrichten en een door manipulatie ontstane contactbreuk vervolgens als voldongen feit accepteren.

Ouderverstoting is helemaal geen complexe scheiding. Wanneer een kind doelbewust tegen een ouder wordt opgezet, onder druk staat en het gevoel krijgt die ouder niet meer te mogen liefhebben, is sprake van ernstige psychische mishandeling. Mishandeling door ouders die vaak lijden aan pathologische gedragspatronen, gekenmerkt door manipulatie, dwingende controle, antisociale gedragingen en een extreme behoefte aan macht en dominantie.

Juist de combinatie van ouderverstoting, ontoereikende rechtsbescherming en het gebrek aan toegankelijke, deskundige hulp bracht Peter ertoe Stichting Het Verloren Kind op te richten.

Met de stichting wil hij eraan bijdragen dat andere kinderen en ouders niet hetzelfde overkomt. Het kennisplatform biedt toegankelijke en onderbouwde informatie over ouderverstoting, psychische mishandeling, dwingende controle en de gevolgen van langdurig contactverlies.

Daarnaast creëert de stichting een besloten digitale ontmoetingsplaats waar slachtoffers, lotgenoten en hulpverleners kennis en ervaringen kunnen uitwisselen en steun kunnen vinden.

Peter wil ook de verantwoordelijke instanties een spiegel voorhouden. Want wanneer rechters, jeugdbeschermers en andere professionals niet of onvoldoende onderzoeken wat werkelijk achter zo’n contactbreuk schuilgaat, kunnen hun foute beslissingen onherstelbare, traumatische schade veroorzaken.

‘Ik hoop dat het onnodige leed dat mijn zoon en mij jarenlang is aangedaan, op deze manier niet voor niets is geweest’, zegt Peter.

Geen enkel kind zou moeten kiezen tussen zijn ouders om emotioneel te kunnen overleven. En geen enkele liefhebbende ouder zou zijn kind mogen verliezen doordat de instanties die hen hadden moeten beschermen, tekortschieten.

Peter en zijn zoon nodigen rechter Peter Björn Martens uit om persoonlijk te kunnen horen wat zijn beslissingen en gebrekkige feitenonderzoek in hun levens hebben aangericht. Die uitnodiging staat. Nu nog zien of deze rechter de moed heeft om zelf eens verantwoording af te leggen. Aanmelden kan via Stichting Het Verloren Kind.

Mr. Jan van Weegberg

Oud-Advocaat

Mr. Jan van Weegberg is oud-advocaat. Hij heeft zich van 1999 tot en met 2023 volledig beziggehouden met het personen- en familierecht in de breedste zin van het woord: echtscheidingen, gezag, omgang, kinder- en partneralimentatie, verdeling van de huwelijksgoederengemeenschap en afwikkeling van huwelijkse voorwaarden, ondertoezichtstellingen en uithuisplaatsingen, verhuizingen met kinderen in binnen- en buitenland, kinderontvoering en vervangende toestemming voor zaken betreffende kinderen, zoals school, medische behandelingen, reizen naar het buitenland etc.

Als oud-advocaat in het familierecht is hij zich er terdege van bewust dat het tot stand brengen van afspraken voor het kind voor ouders gepaard kan gaan met heftige emoties. Hij zet zich in voor een goede omgang tussen ouder en kind en is eveneens van mening dat een advocaat in deze zaken zeer terughoudend moet zijn met beschuldigingen en met kwaadspreken. Het is mede de taak en de verantwoordelijkheid van advocaten om ervoor te zorgen dat partijen niet verder uit elkaar komen te staan. Naast het belang van de ouders heeft het kind een zwaarwegend belang.

In de visie van mr. Jan Van Weegberg moet alles op alles worden gezet en moeten alle middelen worden ingezet om ervoor te zorgen dat kinderen contact met en zorg, in welke vorm dan ook, door beide ouders kunnen blijven houden nadat deze hebben besloten om uit elkaar te gaan. Kinderen hebben recht op omgang en zorg van beide ouders, en beide ouders hebben recht op zorg voor en een familieleven met hun kinderen: dat is een fundamenteel recht.

Een zeer belangrijke uitspraak met betrekking tot omgang uit zijn praktijk is de uitspraak van de Hoge Raad van 17 januari 2014 (ECLI:NL:HR:2014:91), ‘de actieve rechter’ genoemd, waarin de Hoge Raad heeft bepaald dat rechters zich actief c.q. actiever moeten opstellen om omgang tussen kinderen en beide ouders te bewerkstelligen.

Erik Heslenfeld

Penningmeester

Erik Heslenfeld is afgestudeerd als fiscaal jurist in 1987. Daarna werkzaam bij een groot advieskantoor tot en met medio 1996. Vervolgens werkzaam als zelfstandig adviseur, voormalig oprichter/mede-eigenaar van Hillbrook ETS, sinds juni 2022 mede-eigenaar van Reyne Belastingadvies. Bij de Stichting Het Verloren Kind verantwoordelijk voor de financiën, de administratieve organisatie, en ook voor de relevante compliance. Vanuit een brede financiële achtergrond, streef ik naar eenvoud, transparantie, integriteit en verbinding met alle betrokkenen.